Ankara; Tozlu Yollar - Üsküp'ten Bir Göç Hikâyesi

Bu çalışmada, erken Cumhuriyet yıllarında taşra niteliği baskın bir yerleşimden siyasal, toplumsal ve kültürel boyutlarıyla çağdaş bir başkente dönüşen Ankaranın serüveni ele alınırken bu dönüşümün ardında yatan esas dinamiğin Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde kurulan Cumhuriyetin kurucu iradesi olduğu vurgulanmaktadır. Ankaranın mekânsal ve toplumsal dönüşümü, yalnızca bir şehircilik hamlesi değil aynı zamanda yeni bir devletin, yeni bir yurttaşlık anlayışının ve modern bir ulus kimliğinin inşa sürecidir. Bu bağlamda Ankara; Cumhuriyet'in somutlaşmış bir ideali, siyasal ve kültürel tahayyülünün sahnesi olarak okunmaktadır.
Anlatı, bu büyük dönüşümü yalnızca karar alıcılar ve kurucu kadrolar üzerinden değil aynı zamanda bu sürecin taşıyıcısı olan sıradan insanların deneyimleri üzerinden görünür kılmayı amaçlamaktadır. Serbest muhacir Kemal Akyol örneği, Rumeli'nin farklı coğrafyalarından koparak Anadoluya yönelen insanların ortak kaderini temsil eden simgesel bir figür olarak ele alınmıştır. Bu figür üzerinden; zorunlu göçün yarattığı kayıplar, geride bırakılan yurtlara duyulan derin aidiyet duygusu, belirsizlikle örülü umutlar ve hayatta kalma iradesiyle şekillenen direnç biçimleri analiz edilmektedir.
Rumeli muhacirlerinin Ankarada ve genç Cumhuriyetin diğer merkezlerinde kurdukları yeni yaşamlar, sadece fiziksel bir yer değiştirme değil aynı zamanda kimliğin, belleğin ve aidiyetin yeniden inşası anlamına gelmektedir. Bu insanlar, yaşadıkları travmalara rağmen Cumhuriyetin sunduğu eşit yurttaşlık vaadi etrafında yeni bir toplumsal sözleşmeye dâhil olmuş; modernleşme sürecinin edilgen unsurları değil bizzat kurucu özneleri hâline gelmişlerdir. Böylece Ankaranın dönüşümü ile muhacirlerin bireysel hikâyeleri iç içe geçmekte; kişisel acılar ve kolektif idealler, Cumhuriyetin toplumsal dokusunu oluşturan temel bileşenler olarak karşımıza çıkmaktadır.
Bu yönüyle çalışma, erken Cumhuriyet tarihini yalnızca politik ve kurumsal gelişmeler ekseninde değil insani deneyimler, duygular ve hafıza üzerinden de okumayı hedeflemekte; Ankarayı, kayıplar üzerinden filizlenen umutların ve yeniden kurulan bir geleceğin simgesel mekânı olarak konumlandırmaktadır.