Bazı Yaralar Gözle Gözükmez

Hikâyelerimde sevgi de var, sevgisizlik de... Acımasızlık, hatta şiddet de var. Çünkü karşılaştığım her insan bana kendi hikâyesini açtı, bana anlatırken o anları yeniden yaşadı, yeniden hüzünlendi. Önceleri, yaşadıklarını saklar, utanır ve gizlerler. Ama zamanla sırlar birer birer açığa çıkar, geçmişin acılarını ve kayıplarını hatırlamak zorlayıcıdır. Bazen bir kelime, bazen bir bakış, insanın içinde saklı duran tüm yaraları gün yüzüne çıkarır. Oysa bilmezler ki onların anlatmaya cesaret edemedikleri her şeyde, o hikâyeleri okuyanlar da kendilerinden bir parça bulur. Benzer acıları yaşamış, aynı duygularla yüzleşmiş insanlar, o cümlelerin içinde kendi hayatlarının yansımalarını görürler. Aslında farkında olmadan birbirlerinin hayatlarına dokunurlar.
İnsan, kendi acısının bir başkasının yaşamında da var olduğunu gördüğünde yalnız olmadığını anlar. Duygular, yaşanmışlıklar ve yaralar bir yankı gibi birbirine karışır, iç içe geçer ve kaybolur ve bazen de sessizce dağılır. İşte bu, yalnız olmadığını hissettiren görünmez bir bağdır. Acı dinmez, yaralar tamamen iyileşmez belki ama bir başkasının acısına tanıklık etmek, insanın kendi içinde bir nebze de olsa teselliye dönüşebilir. Çünkü mutluluğu paylaşmak kadar üzüntüyü paylaşmak da insanı sarıp sarmalar.
Ben de yazarak bu dünyada yalnız olmadığımızı hissettirmeye çalışıyorum.