Candide

1759 Avrupa, Lizbon depreminin ve Yedi Yıl Savaşlarının gölgesinde kendi felsefelerini sorguluyor. Voltaire, alaycı kaleminin en keskin işini görüyor: Saf bir delikanlının, hocası Panglosstan öğrendiği mümkün dünyaların en iyisi inancını dünyaya sınatıyor. Westfalyanın küçük şatosundan bir tekmeyle kovulan Candide, Bulgar ordusunun talimlerine, Lizbonun alevlerine, Engizisyon ateşine, Eldoradonun altınla oynayan çocuklarına, Surinamın kesik kollu kölelerine ve Venedikin bezgin sofralarına savrulur. Aşkı kaybeder, yeniden bulur; servet kazanır, çabuk kaybeder; her tokatta hocasının cümlesini bir kez daha tartar.
Sonunda Propontis kıyısındaki küçük bir bahçede, bir kürek sapına ve yaşlı bir Türkün üç sözüne varır.
Voltaire'in tüm zamanların en cesur kahkahası, bu kısa romanda saklı. Bu kitap, dünyayı kurtarmaya kalkmadan önce kendi bahçesini ekmeyi öğretiyor.