Demircinin Çırağı

İnsan ruhunda bir savaş meydanı gizlidir. Bu meydanda aydınlık ile karanlık aynı anda nefes alır. Sevgi kıskançlıkla boğuşurken fedakârlık bencillikle sınanır. Kıskançlığın zehri ilk yudumda ruhu kirletir ancak ikinci yudum insanı kendi celladına dönüştürür. Aşk yalnızca bir eşik; özlem ise çoğu zaman görünmez bir tuzaktır.
Bu savaş meydanındaki her karakter, insanın iç dünyasındaki bir rengi temsil eder. Kimi aydınlığın sıcaklığını taşır, kimi karanlığın soğuk nefesini… Bu yüzden seçim kapısı herkese açıktır. Verilen her karar kaderlerin olduğu kadar ruhların da yönünü belirler çünkü gerçek düşman dışarıda değil ruhun derinliklerinde sessizce bekler.
Karanlığın çağrısına uymak kolaydır; aydınlığa yürümek ise cesaret ister. Kapının eşiğinde vereceğin karar, seni ya aydınlığa çıkaracak ya da karanlığa teslim edecek.