Eylül Yağmuru

Çizildi kaldırımlarına henüz ayak değmemiş
Kavşakları barikatlı sokaklar
Çakıldı duvarlarına kan boyanmış hücrelerin
Korkulara katıklı kurşunlar
Gölgeler yalnızlıklarımıza sürüklüyor bizi
Ölüler git gide çoğalıyor hünerli ellerimizde
Bir tek ses bile çıkartan yok feryatlarımıza
Bir tek ses suskunluğa can çekişen hüzünlerde
Beyaz bulutların sevdasına kapılarak gülüm
Nasıl da inanırız halbuki ölümsüzler ölmez diye
Düşmana kol sallayıp da menzile kurşun atarak
Nasıl da biliriz duyarlıca özgürlüklere yanmasını
Şimdi hangi faşizmin eylül yağmuru sonrasında
Hangi cehennemlikler memleketine düşük
Anlayamadık