Freudun Divanında Söyleyemediğin Her Şey

Bir doktor, hastasını divana yatırır. Kendisi arkadaki koltuğa oturur. Hasta tavana bakar, doktoru göremez. Sadece sesler birbirine ulaşır.
Bu basit düzenleme — yüz yüze gelmeden konuşmak — bir asır önce Viyana'da tıbbı değiştirdi. Çünkü Freud bir şeyi fark etmişti: insan, karşısındakinin yüzüne bakarken söyleyemediği bir şeyi, tavana bakarken söyleyebiliyordu.Bugün hâlâ aynı sorunla yaşıyoruz. Söylenemeyen cümleler bedende kalıyor — mide olup, sırt olup, baş olup. Görülmek istiyoruz ama görülmekten korkuyoruz. Utanıyoruz ama utancımızı saklıyoruz. Hayatımızın çoğu, bu iki kıyı arasındaki dar geçitte tükeniyor.
Freud'un Divanında, o geçidi adım adım yürüyor: annenin ilk aynası, babanın onayı, bedenin sırrı, paranın utancı, aile içinde miras kalmış sessizlikler, rüyaların mektupları. Yirmi beş bölüm, yirmi beş içsel oda.
Bir uzmana gitmenin yerini tutmaz bu kitap. Ama herkesin bir iç divanı vardır. Bu kitap, sana o divanın anahtarını uzatıyor.