Gerçeküstü Huzursuzluk

Bir nehrin yeşili üzerinde, ışık gibi batan hayat;
ince örtüsünden uzaklaşarak,
kasırga kızıllığında bir kuşun yansıması olarak geldi.
Oturdum yaşamın dışında;
gün ışığının maviden kızıla dönüştüğünü görmek için...

Kusursuz şüphelileri okuyordum
ve Tanrı'nın büstü solumda paslanmıştı.
Bir akşam üzeriydi, şehir yüksek bir hızla süzülüyordu;
gökyüzü sevinçten ölüyormuş gibi parlıyordu.
Bitmeyen bir gündü;
ama her şey bitiyordu.