Kendine Gel

Bir gün gelir, sabah kalkar ve aynaya bakarsın ama tanımadığın bir yüz görürsün: O yüz senin ama sen değilsin.

Yıllarca başkalarının beklentileriyle büyüdün. Sevilmek için sustun.

Görülmek için uyum sağladın. Kırılmamak için taşlaştın ve bir sabah fark ettin: O kadar çok şey taşıdın ki, içinde kendine yer kalmadı.

Bu kitap sana iyi hissettirmek için yazılmadı

Sana doğru soruları sormak için yazıldı.

Neden hâlâ oldugun kişi olmayı seçiyorsun? Hangi acıya tutunuyorsun?

Kimse bakmadığında kım oluyorsun?

Bu sorular acıtır ama acıtan şey, zaten içinde yaralıdır.

Kendine Gel, bir psikoloji kitabı değil; bir itiraftır. Yıllarca susturulan bir sesin sayfaya dökülmesidir. İçinde büyüdüğün ama adını koyamadığın o ağırlığın; onay açlığının, nankörlüğün, sahte iyiliğin, yalanla örtülü fedakarlığın ilk kez bu kadar açık yazıldığı bir yüzleşmedir.

Carl Jungdan, Mevlanaya, Frankldan, Ibn Arabi ye kadar uzanan derin bir bilgelik zinciri, burada senin hayatının diline çevriliyor. Ama teorik değil; yaşanmış, sızlanmış, gecenin üç buçuğunda yazılmış bir dille.

Bu kitabı okurken belki kızarsın. Belki ağlarsın. Belki de bir sayfada durak-

sayıp uzun süre bakarsın; çünkü orada yazan şeyin tam adını ilk kez görürsün. O an, iyileşmenin başladığı yerdir

Son sayfaya geldiğinde bir çözüm bulamayabilirsin. Ama bir sey kesin olacak: Bir daha kendine İyiyim diye yalan söyleyemeyeceksin.

Ve bu dürüstlük, her şeyin başıdır.

Yazmak, sadece kelimeleri bir araya getirmek değil; kendini bir araya getirmektir.

Veysi ÇABALAR