Kül

Bir genç, eline bir kibrit kutusu aldı. Yakın şunları! dedi. Kibritin ucu yandı, küçük bir alev doğdu; önce gazete kağıdına, sonra kitaplara dokundu. Alev hemen büyüdü. Kitap kağıdının kokusu kısa sürede dumanın acılığına karıştı. Mürekkep yanarken hırıltılı bir çıtırtı çıkardı. Sanki fikirler diri diri yanıyor, insandan yardım umuyordu. Sayfalar havaya kalktı, bazıları yanarak uçtu, bazıları karın üstüne düşüp sönerken siyah lekeler bıraktı. Bir sayfada Varlık kelimesi yarım kaldı, bir diğerinde Hiçlik....

Bilmediği bir kentin ortasında, insan kalabalığında kimsesiz ve yapayalnızdı artık. Neredeyse bir tür kimlik değişiminden geçtiği bir dönemdi bu onun için. Gözlerinde hayatı anlayan bir parıltı vardı. Hâlinde ise korku ve endişe yoktu. Karanlık bir sessizliğin kıyısında, tanımadığı kişilerle bile paylaşmaya hazır olduğu garip bir hayata karışma isteği vardı.
etmek için bir araya gelirler