Kuşların Bilmediği Mavi

Uzun yıllardır hayal kurmuyordum. Gerçekten kurmuyordum. Hayaller ağır geliyordu, sırtımda eski bavullar gibi taşıyordum onları. Şimdi mavi bir hayal kurabilirim. Mavi. Sadece mavi. Gerisi parmağıma konan kuş.
Kar hızlandı. Pervazın kenarına minik bir örtü seriyor. Kuş hâlâ orada, Çok huzurlu. Gitmiyor.
Ve ben, ilk defa çok uzun zamandır, gitmesini istemiyorum.
Mustafa Uçurum, gündelik hayatın sıradan anlarına, unutulmaya yüz tutmuş mahallelere ışık tutuyor. Bu öyküler, kaybolan bir çocukluk, terk edilen bir şehir, beklenen bir mektup, yarım kalan bir türkü kadar yakın. Finalleriyle dikkat çeken öykülerin içinden şiir geçiyor ama dili ve kurgusuyla nesrin ayakları yere basıyor.
Metinlerarası bağlantıların zenginleştirdiği eserde kahramanlar narin, şaşkın ve ürkek. Gerisi parmağa konan bir kuş… Uçurumun öyküleri durma ve nefes alma kılavuzu sunarken kuşların bilmediği maviye doğru bir yolculuğa çıkarıyor okuru.