Maya

Eylem Aslan, yalın ama yoğun dizelerinde çocukluğun toprak kokusunu, annelerin sessizliğini, aşkın cesaretini, ayrılığın ağırlığını ve ölümün bıraktığı boşluğu aynı şiir evreninde buluşturuyor. Bazen bir buğday tanesinin, bazen bir çiçeğin, bazen de eski bir evin izini sürerek insanın içindeki yaralara dokunuyor. Doğa, şehir, Tanrı, kadın, çocukluk ve aşk; şiirlerde birbirinden ayrılmayan, sürekli birbirine dönüşen imgeler olarak karşımıza çıkıyor.