Patetik Senfoni

hiçbir şey, yoktur: karanguda
tamuya ve karakamuya tapınıyor.
umunçla dinginlik çiyinde gu¨neş:
uyuyor uykusunu bu¨yu¨k öğlede.
otların arasında yılan ve du¨nya
değişiyor. hayranlıkla bakıyor
bulutların gölgesi: vakit yazdır.
iniyor uçurumun kalbi, atmaca
sessizliği dinliyor, orada:
aklım fikrim usulca yalnızlaşıyor.

aklım fikrim usulca yalnızlaşıyor:
uzaklaşıyor kıyılar ve ufuk.
kalbimi bul ey ağaç ey yersu tini:
göm beni toprak olan tene, ipeğe,
yitik ânda. bilincin yorgunluğu
sarınsın gövdesini ışkın. aşkla
orada kalsın seninçu¨n benimle.
ısınmak içu¨n ısığ ve ışık olsun
çıvgın heyecan taşsın buğusundan
inancı yıkasın aynada yu¨zu¨m.