Sessizliği Dinleyen Ağaç

Gözlerini du¨nyaya açtığında nasıl da ağlamıştı. Ku¨çu¨k, narin bir yumurcaktı. Annesinin karnında karanlığa alışmış olan gözleri, dışarıda bir ışık seliyle karşılaştı. Yiyip içmeyi, ağlamayı, konuşmayı, gu¨lmeyi, yu¨ru¨meyi öğrendi. Birçok şeyi aynı anda du¨şu¨nen bir beyni vardı. Sözgelimi du¨nya, uçsuz bucaksız bir hava denizinde hızla yol alan uzay gemisiydi. Kalbi bir çam kozalağı. Sevmeyi ondan öğrendi. Annesi kızdığında yine kendini onun kollarına itiyordu kalbi. Du¨nya gemisinde kendisini gu¨venli hissediyordu. Yeryu¨zu¨ eviydi. Geniş, bu¨yu¨k bir ev. Ay ve Gu¨neş evinin lambalarıydı. Bahar bir deste gu¨ldu¨. Yaz tu¨kenmez bir nimet sofrası. Hayvanlar hizmetindeydi. Ağaçlar, çiçekler, kuşlar... Evinin bahçesini su¨slu¨yordu. Bu¨yu¨yordu. Bu¨yu¨du¨kçe kalbi ku¨çu¨lu¨yor, aklı bu¨yu¨yordu.
Usta kalem Sadık Yalsızuçanlar, çocukları bu kitapta masalın, tabiatın ve kalbin sessizce konuştuğu bir du¨nyaya davet ediyor. Kitapta yer alan şiir gibi masallar, çocukların kalbine usulca dokunan sıcak bir kapı aralıyor.