Sıfır Noktasındaki Vahiy

İçimde bir yolculuk... Bazen dümdüz, bazen engebeli, bazen de karanlık... Ama biliyorum ki, bu yolculukta yalnız değilim. Bir fenerim var, o da Kuran-ı Kerimin nuru ve bir rehberim var, o da Peygamber Efendimiz Hz. Muhammedin (s.a.v.) sünneti.
Bu yolda yürürken, kalbimde oldukça güçlü bir his var: Allaha (c.c.) yakınlaşma arzusu. Her adımda, Onun rızasını kazanma gayreti içerisinde buluyorum kendimi. Bazen nefsim beni çekiştiriyor, dünya zevkleri gözümü kamaştırıyor. Ama ben, o anlarda fenerime ve rehberime sarılıyorum. Onlar bana doğru yolu gösteriyor, beni yanlış yollardan koruyor.
Bazen yoruluyorum. Ama biliyorum ki, bu yolda sabır ve şükür en büyük silahım. Sabırla zorluklara göğüs geriyorum, şükürle nimetlere minnet duyuyorum. Böylece, yolculuğum daha anlamlı, daha bereketli oluyor.
Bu yolculukta, yalnız kendim için değil, tüm insanlık için de yürüyorum. Çünkü biliyorum ki, İslamın güzellikleri tüm insanlara aittir. Adalet, doğruluk, sevgi, saygı... Bunlar, tüm insanlığın ortak değerleridir. Bu değerleri yaşatarak, insanlığa faydalı olmaya çalışıyorum.
Bazen hata yapıyorum, günaha düşüyorum. Ama umutsuzluğa kapılmıyorum. Çünkü biliyorum ki, Allah (c.c.) çok bağışlayıcı, çok merhametlidir. Tövbe ediyor, yeniden yola koyuluyorum. Çünkü biliyorum ki, önemli olan doğru yolda olmak ve o yolda sebat etmektir.
Bu yolculuk, benim hayatımın anlamı. Bu yolculukta, kendimi buluyorum, Rabbimi buluyorum. Bu yolculukta, huzur buluyorum, mutluluk buluyorum. Bu yolculukta, insanlığa faydalı olmanın onurunu yaşıyorum ve biliyorum ki, bu yolculuk hiç bitmeyecek. Ta ki, Allahın (c.c.) huzuruna varıncaya dek...