Söğüdün Öğüdü

Herkes gitti Söğüt kaldı geride. Eğildi ama kırılmadı. Suskunluğunun acı yükü bindi dallarına. Sessizce seyretti geleni ve gidenleri. Gecenin ayazında bir bir döktü yapraklarını, yapraklar dizelere sıralandı teker teker. Mahmur bir meltemde yeniden açtı dallarını, baktı karşısındaki çam ağaçlarının gizemli uğultusuna... Eğdi başını, yine birer birer döktü dizlerine suskun yapraklarını. En coşkun anlara da tanık oldu bu söğüt, en suskun anlara da. Bildiğimiz tek bir gerçek vardı; dallarını eğen acıları değildi, yaşadıkları hiç değildi... Yaşayamadıkları ve birer birer yolcu ettikleriydi... Bize de öğrendiklerini dizelere dökmek kaldı. Söğüdün Öğüdü hepimize öğüt olsun, dallarından mânâ uzansın dünyalarımıza...