Spile Düşen Kar

biz manisa halkı
bekledik seni yıllar yılı
bizi yürekten sevecek birini
altmış yıl sonra geldin de
çiçekler açtı bahçemizde
biz ilk kez görmüştük
güneşi senin kolunda
ışınları yansımıştı yüzümüze
ne bilirdim baharın ardına
saklandığını ölümün
kısa yaşadık baharı
döküldü yapraklarımız ...
**
bir resim sanki spil
tuvaldan fışkıran gediz
bereketli kibele
bakıyor birbirine
halkalanmış genişleyerek
yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde
bahar şimdi matemde
yeşil toprak tutmuyor zeminde
kurumuş ırmaklar
rüzgâr küskün eserken dağlara
bulutlara özlemde manisa
kahreden bir elveda da
gülşaha