Sükut Sarmaşığı

Günaydın göy üzüm, günaydın ulduzum, günaydın m?şuqların sultanı...
Yar! ?ll?rind?, barmaqlarında ölm?k ist?yim var!
Barmaq izim, imzam, q?lbimd?n inşallah, heç çıxmayacaq möhrüms?n m?nim.
M?ni yandıran, m?ni h?r n?f?siyl? dünyadan ?b?diyy?t? uçuran m?şuq; d?lic?sin?, t?rifi, s?rh?di olmayan bir ş?kild? aşiq?m s?n?.
M?n şamın içind?ki fitil olum, s?n at?şim ol v? yax m?ni. Özümü o q?d?r çox s?n? aid hiss edir?m ki, b?lk? d?, bu q?d?r çoxlu h?sr?ti yaşamağım bundandır.
Özümd? deyil?m bu gec? d?, heç bir gec? deyil?m ?slind?. Gec?l?r s?h?r olmur, yar. At?şin başqa-başqa hallarıyla yanır q?lbim, kim bilir eşqin daha bilm?diyimiz n? halları var?
H?sr?tin ür?yim?, ya da b?d?nim? vurdumu, qeyb oluram, uçurumlardan düşür?m sanki o an.
Camalın ağlıma g?linc?, xoşb?xtliy? qanad çırpır içim v? qaynağı nam?lum bir işığa qaçır q?lbim.