Sultanahmet

Meydana attığım ilk adımda hipodroma ve tarihe giriş yaptığımı hissediyorum. Gözlerim zihnime gördüklerimden daha fazlasını aktarıyor sanki. Post modern bir romanın içindeki bir kahraman gibiyim. Geçmişi görüntülü olarak hayal ediyorum ama buna hayal demek de haksızlık olur. Zira yaşadığım aslında hayal değil; tamamı olmasa da kalıntıları ve hatıralarıyla bu meydanda her şey hâlâ yaşıyor. Hayal ile gerçek arasında meydanı anlamaya ve anlamlandırmaya çalışıyorum bir taraftan da. Ben çok eskilere ve efsanelere dalmadan bilinen tarihi içinde başlıyorum gezmeye.
Meydanın büyük U şeklinde olması, bugünlere böyle kalması hipodromla alakalıdır. Halkın en büyük eğlence, toplanma ve bazen de güç gösterme alanıymış hipodrom. Etrafımda fanatik binlerce Bizanslı seyirci var sanki. Tezahüratlar eşliğinde ilerliyorum. Üstümde turuncu bir mont var. Hangi takıma ait olduğum belli olmuyor. Tribünlerde dört takım taraftarı kendi renklerine göre oturmuş. Bayraklar, flamalar, tezahüratlar…
Hipodrom mu yoksa stadyum mu bilemedim.