Tayfunla Saklambaç

Ufuk Höcü, bu ki­tap­ta sa­de­ce bir ba­ba­nın anı­la­rı­nı değil; bir an­ne­nin uy­ku­suz ge­ce­le­ri­ni, bir aile­nin iyi­leş­mez de­ni­len bir dert­le nasıl birer kah­ra­ma­na dö­nüş­tü­ğü­nü an­la­tı­yor.

An­ka­ra'dan Adana'ya, has­ta­ne ko­ri­dor­la­rın­dan umut ara­nan türbe ka­pı­la­rı­na uza­nan bu yol­cu­luk, as­lın­da bir sevgi ve sabır sı­na­vı­dır.

Tay­fun hiç yü­rü­ye­me­di, hiç ko­nu­şa­ma­dı, okul sı­ra­la­rıy­la hiç ta­nı­şa­ma­dı. Ama o, an­ne­siy­le ba­ba­sı­nın kal­bin­de en derin iz­le­ri bı­ra­kan, on­lar­la ses­siz­ce sak­lam­baç oy­na­yan evin bü­yü­me­yen be­be­ğiydi.

Bu kitap; sev­gi­nin, bir in­sa­nı ya­şat­mak için ve­ri­len o de­va­sa eme­ğin ve ni­ha­ye­tin­de ka­çı­nıl­maz olan ve­da­nın onur­lu hi­ka­ye­si­dir. Tay­fun şimdi en gü­ven­li yere sak­lan­dı; sev­dik­le­ri­nin kal­bi­ne...