Tokaç

Bir tokaç, çamura şekil verir. Eğrilir, düzeltir, pürüzleri giderir. Esat Güler, ikinci kitabı Tokaçta şiirini bu işlev üzerine kuruyor: kirli sözcükleri temizlemek, eğrilikleri düzeltmek, suskunluğu bozmak.
Otuz yılı aşkın bir süre boyunca Anadolunun farklı coğrafyalarında öğretmenlik yapan Güler, 1989dan 2019a uzanan şiirlerinde zamanın tanıklığını yapıyor. Ferhat, Şirin ve Bilge Kağan bu sayfalarda günümüzde yeniden hayat buluyor. Uyan Börteçine! nakaratıyla yapılan uyanış çağrısı, Aşk ölünce geriye ah kaldı dizesiyle yozlaşan sevginin hesabı, Susan şair ölüdür vurgusuyla şairlik sorumluluğu bir arada.
Halk şiiri geleneğinden beslenen şair, sözcük oyunlarıyla dili zorluyor, çift anlamlarla yeni ifade biçimleri arıyor. Körler çalar, sağırlar oynar / Deliler bunu bayram sanır gibi hicivli dizelerle toplumsal çarpıklıkları gösteriyor; Semer sık sık değişti, eşeklik ebedi gibi tespitlerle iktidarların değişmesine rağmen toplumsal durumun değişmediğini anlatıyor.
Erzurumdan İznike, Bitlisten Tokata uzanan bir coğrafyanın izleri bu şiirlerde. Memleket sevgisi, toplumsal eleştiri, mitolojik referanslar ve kişisel deneyimler iç içe geçiyor.