Vahşi Sürgün

"Tek Adam"ın kendi ifâdesiyle: "Târîhin gördüğü en zâlim devlet"(!) olan ve Haçlı Avrupasının altı asrda başaramadığı Devlet-i Aliyye-i Osmâniyyeile Hilâfet-i İslâmiyyeyi târîhe gömme işini, ya'nî "Şark Mes'elesi"ni, Siyonizm ve onun yörüngesindeki emperyalist Haçlı Batının lehine kökünden halleden; ve hepsi Türk ve Müslimân olan Osmânlı Halîfe ve Pâdişâhları ile onların bütün soy-sop, hısm, akrabâ ve sülâlesini kendi öz-vatanlarından koğarak Türk milletini Osmânlıdan (ya'nî, Türkü Türkden) kurtarmanın(!), Yunanıı denize dökmekden çok dahâ "rehâkâr", kutlu bir iş olduğunu söyleyen M. Kemalin, qâhir ekseriyyetini atadığı "Garbın Yeniçerileri" olan eski İttihâdcı, yeni Kemalcilerden müteşekkil ve onun emrinden çıkmayan"İkinci Dönem" muhâlefetsiz "kız gibi bir Meclis"in, Lozan Mu'âhedesinin imzâlanıp mer'iyyete girmesinden 28 gün önce, 3 Mart 1924 gecesi kabûl etdiği 431 sayılı huqûqsuz bir qânûnla kadın-erkek, karı-koca, kocakarı, sabî-bebek, hasta-yaşlı, yaşlı hasta, sakat-kötürüm tefrîqi yapılmaksızın hallâc pamuğu gibi vatan hudûdları dışına savurarak, Türkiye üzerinden "ebediyyen" –uçakla dahi– "transit" geçmelerine yasak konulup, dönüşü olmayan "Vahşî Sürgün"e göndererek "jenosid"e tâbi' tutdukdan sonra, M. Kemalin "yüzyılların hesabı görüldü" dediği, nesebi öz-be-öz ve "hâlis-muhlis" en eski Türk soyuna dayanan Hânedân-ı Âl-i Osmândan sâdece bir âilenin, Şehzâde Mahmûd Şevket Efendi ile sürgüne çıkarken henûz 13 aylık bir bebek olan tâli'siz biricik yavrusu Nermîn Sultânın, film ve dizilere taş çıkartan sürgündeki dramatik hayâtları ve trajik âqibetlerinin hikâyesidir, elinizdeki bu kitâbda anlatılanlar...