Yaradılışıma Aykırıdır

Bir öyküsü yazılmalı Cumhuriyetin, yüz yıllık.
O bir ağaca benzetilir, kökü halktadır denilir. Peki, tohumu nasıl düştü yerine? 0 günlere dönmeli önce. Başında gezen kara bulutlardan başlamalı. Çaresizlik günlerinden, yarınları belirsiz... İşte o günlerde Cumhuriyetin tohumu dü?tü.
Mayısa yakışmayan bir grilik kaplamıştı gökyüzünü. Nicedir vardı bu gerginlik, ne zaman kopacağı belirsiz bir sertlikteydi hava. Yağmur yağsa yeriydi. Bir çözülseydi gökyüzü, ağlasaydı bulutlar, suya katıp üzerindeki yükü alıverecekti yeryüzüne. Su olup akacaktı derdi, sıkıntısı. Rahatlayacaktı. Ama yağmur da yoktu.
Gökyüzü taştı, su olup aktı Anadolu... İnsan seli Ankaraya doğru!
29 Ekim 1923te Anayasa Komisyonu Başkanı Yunus Nadi, içinde bulunduğumuz durumu tarif etti: Cumhuriyet ilan edildi!
Bu defa bilimi takip etti akreple yelkovan, bağnazlıktan kurtuldu. Bağımsız bir ülke, özgür bir halk yetişti.
Birden göz göze geliyoruz onunla.
Tanıyorsunuz onu.
Elinde Türk bayrağı, dilinde Yaşa Mustafa Kemal Paşa. Göğe yükseliyor annesinin kucağında, babasının omuzlarında.
Yükseliyor, göğü yırtacak.
Masmavi bir gökyüzüne kavuşacağız yine, güneş damlayacak saçlarından...