Yargutay

Acun var olduğunda gök sessizdi, yer derindi.
O vakit töre kondu.
Dağa, suya, ru¨zgâra ve karanlığa bile.
Yu¨zyıllar boyunca bozkırın halkları bu töreyle yaşadı.
Gök yukarıdan baktı, yer alttan sustu.
Fakat bazı karanlıklar vardır ki sessizlikte bu¨yu¨r.
Karabudun obasının genç yiğidi Salgur, yazgının yu¨ku¨nu¨ taşıdığını henu¨z bilmiyordu.
O yalnızca bozkırın ru¨zgârını, atının nefesini ve kılıcının ağırlığını tanıyordu.
Ama gök bazen bir adı fısıldar.
O fısıltı duyulduğunda yollar değişir.
İnsanlar değişir.
Ve kadim du¨zen çatlamaya başlar.
Bazı kapılar açılmak u¨zeredir.
O kapılar açıldığında ne töre eskisi gibi kalacaktır ne de insan.
Çu¨nku¨ bazı yazgılar kılıçla yazılmaz.
Onlar yu¨ru¨nu¨r.
Ve yu¨ru¨yenler, çoğu zaman geri dönmez.
Yargutay – Yazgının Akıncıları
Bozkırın kadim töresi, yer altının karanlık sırları ve unutulmuş bir çağın yankıları arasında; bir yiğidin attığı adım yalnızca kendi kaderini değil, tu¨m du¨nyanın yazgısını değiştirebilir.
Bazı yazgılar, kılıçla değil, tinle mu¨hu¨rlenir.